Η ελπίδα…

Αυτή η μαγική δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Οι ρίζες της ζωής μας. Βαθιά χωμένες στο χώμα της ψυχής, να μας θρέφουν και να μας στηρίζουν ακόμη κι όταν γύρω μας απλώνεται παγωνιά.

Ένας μικρός Φλεβάρης, κουτσοφλέβαρος μα θαρραλέος, επισκέφθηκε την τάξη μας για να μας ψιθυρίσει ένα μυστικό: όσο μικροί κι αν είμαστε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Μαζί του έφερε μια αμυγδαλιά. Σιωπηλή όλον τον χειμώνα, κι όμως ζωντανή. Και ξαφνικά, μέσα στο κρύο, άνθισε. Τα ροζ και λευκά της άνθη αποκάλυψαν πως αυτό ήταν το «μαγικό» δέντρο της τάξης μας.

Κι εμείς αναρωτηθήκαμε:Τι είναι η ελπίδα;Πότε τη χρειαζόμαστε περισσότερο;Πηγαίνει άραγε χέρι-χέρι με την πράξη;Μιλήσαμε και για τον ήλιο. Γιατί η αμυγδαλιά δεν ανθίζει τυχαία. Νιώθει το φως. Καταλαβαίνει πως η μέρα μεγαλώνει. Ο ήλιος στέλνει περισσότερη ζεστασιά, περισσότερες ώρες φωτός, και το δέντρο «διαβάζει» αυτή την αλλαγή. Αντιλαμβάνεται ότι ο χειμώνας σιγά-σιγά υποχωρεί. Έτσι, τολμά να ανθίσει.

Οι ήλιοι στάθηκαν μαζί μας, γίναμε ήλιοι, φωτίσαμε το δέντρο μας με σκέψεις φωτεινές. Και τότε φτάσαμε μπροστά σε έναν καθρέφτη.Τα παιδιά είδαν τον εαυτό τους. Και καταλάβαμε πως ο ήλιος που κάνει την αμυγδαλιά να ανθίσει, υπάρχει και μέσα μας. Η ελπίδα γεννιέται από μέσα μας. Από τη σκέψη μας.Στα ροζ χαρτάκια γράψαμε τις ελπίδες μας για τον κόσμο και στα άσπρα χαρτάκια γράψαμε τις ευχές για τον εαυτό μας.

Γράψαμε, διορθώσαμε, συζητήσαμε για κανόνες ορθογραφίας. Μάθαμε πως όπως φροντίζουμε τις λέξεις για να σταθούν σωστά στο χαρτί, έτσι χρειάζεται φροντίδα και η ελπίδα για να ριζώσει.Στη Μελέτη Περιβάλλοντος ανακαλύψαμε πως η αμυγδαλιά είναι φυλλοβόλο δέντρο. Χάνει τα φύλλα της τον χειμώνα, όμως ανθίζει μέσα στο κρύο. Βγάζει πρώτα τα άνθη και μετά τα φύλλα, ώστε να είναι έτοιμη για την επικονίαση. Χωρίς συνεργασία, δεν υπάρχει συνέχεια ζωής.Στη Θεατρική Αγωγή ταξιδέψαμε στον μύθο της Φυλλίδας και του Δημοφώντα και σε συνεργασια με την κυρια Αλικη μας δραματοποιησαμε τον μυθο.Τα παιδιά έγιναν αμυγδαλιές. Στάθηκαν ακίνητα, γυμνά από φύλλα. Έγιναν άνεμος που φυσούσε δυνατά. Έγιναν ήλιος που ζέσταινε απαλά τα κλαδιά. Πειραματίστηκαν με το σώμα και το συναίσθημα.Πώς είναι να περιμένεις; Πώς είναι να αντέχεις; Πώς είναι να ανθίζεις;