Στην καρδιά της αρχαίας γης των Φιλίππων, εκεί όπου η ιστορία ψιθυρίζει στους αιώνες, συνέβη κάτι μαγικό, κάτι που άγγιξε τις ψυχές μας και γέμισε την καρδιά μας περηφάνια. Οι μαθητές της ΣΤ’ τάξης του σχολείου μας, με οδηγούς τους εμπνευσμένους δασκάλους τους, τόλμησαν ένα ταξίδι στον χρόνο, φέρνοντας στο φως της σκηνής, με φρέσκια ματιά και σε διασκευή του Χρήστου Σάββα και σκηνοθεσία των Ιωαννίδου Αικατερίνης και Ζηρίδου Αλίκης, το αριστούργημα του Αριστοφάνη, τις «Όρνιθες».
Σε αυτό το επιβλητικό θέατρο, όπου κάποτε αντηχούσαν οι φωνές αρχαίων θεατών, τα παιδιά μας, με τις αθώες αλλά γεμάτες πάθος φωνές τους, έδωσαν πνοή στους ευρηματικούς χαρακτήρες του μεγάλου κωμωδιογράφου. Πριν καν υψωθεί η αυλαία της φαντασίας, τα ίδια τα παιδιά ανέλαβαν τον ρόλο των ξεναγών, μυώντας τους υπόλοιπους μαθητές στα μυστικά και την ιστορία αυτού του ιερού χώρου, συνδέοντας το παρόν με το ένδοξο παρελθόν.
Και τότε, η μαγεία έγινε πραγματικότητα. Οι «Όρνιθες» πέταξαν ξανά, μέσα από τα λόγια και τις κινήσεις αυτών των μικρών ηθοποιών. Κόσμος και τουρίστες, γοητευμένοι από το θέαμα, έγιναν μάρτυρες μιας συγκινητικής συνάντησης: οι Έλληνες του σήμερα συνομίλησαν με τους Έλληνες της εποχής των μεγάλων τραγικών και του αθάνατου Αριστοφάνη.
Η Ελλάδα, αυτή η γη που δίδαξε στον κόσμο τα φώτα του πολιτισμού και το μεγαλείο του θεάτρου, είδε τους νεαρούς της βλαστούς να τιμούν τους προγόνους τους με τον πιο συγκινητικό τρόπο. Στέκονταν σαν επαγγελματίες στη σκηνή, με αυθορμητισμό και ταλέντο, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, αποδεικνύοντας ότι η φλόγα του ελληνικού πνεύματος παραμένει άσβεστη.
Αυτή η δράση, καρπός του προγράμματος «Υιοθετώντας ένα αρχαίο θέατρο», δεν ήταν απλώς μια παράσταση. Ήταν μια υπόσχεση: μια υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε να κρατάμε ψηλά τη λυχνία του πολιτισμού και να φωτίζουμε με αυτήν τον κόσμο.
Συγχαρητήρια από καρδιάς στους μαθητές της ΣΤ’ τάξης για το θάρρος, την αφοσίωση και το ταλέντο τους. Συγχαρητήρια στους δασκάλους τους, που με την καθοδήγηση και την αγάπη τους, έδωσαν στα παιδιά αυτά τα φτερά για να πετάξουν ψηλά, μέχρι τα ουράνια του αρχαίου θεάτρου.
Ήταν μια στιγμή που άγγιξε την ψυχή μας και μας έκανε να αισθανθούμε βαθιά περήφανοι για την ελληνική μας ταυτότητα και τη διαχρονική δύναμη του πολιτισμού μας. Μπράβο σας!
