Δεύτερη αποστολή σήμερα και στην τάξη ήρθε επίσκεψη ο Κούνελος Κανέλλος. Με τα τεράστια λαγουδοαυτιά του.
Κάθισα κάτω χωρίς να πω τίποτα. Άρχισα να στήνω με τα τουβλάκια μια μεγάλη κατασκευή. Σιωπή ( η δασκάλα μας είναι τρελή ) . Και ξαφνικά με μια κίνηση τα ρίχνω όλα κάτω. Και το παραμύθι αρχίζει…
ήρθαν διάφορα ζώα που ήθελαν να με παρηγορήσουν. Με διάφορους τρόπους.
Τιποτα.
Ώσπου ήρθε ο Κανέλλος δειλά δειλά, σιωπηλά και κάθισε δίπλα μου. Και άρχισε να με ακουμπάει. Άρχισα να νιώθω ότι κάποιος είναι εκεί και θέλει να με ακούσει. Ταυτόχρονα με την αφήγηση θέλησα να δω πως δουλεύουν τα παιδιά σιωπηλά σε ομάδες. Αλλά σηκώνονταν και έχτιζαν πυργακια μετά κάθονταν και στη συνέχεια σηκώνονταν αλλά παιδιά. Όμως πάντα κάτι χαλούσε τα πυργακια ( ήθελα να δω τη ματαίωση, τη συνεργασία ).
Πέρασαν όλα τα παιδιά. Είχαμε κλάματα. Το ξέρατε όσοι είστε εκπαιδευτικοί ότι θα είχαμε. Να σου και η αλεπού. Εξημέρωση. Χρόνος και υπομονή. Όλα φόρεσαν την γαντοκουκλα και ένιωσαν την απαλή της γούνα. Όπως καταλαβαίνετε κατασκευή κουνελοκαπελου δεν έγινε σήμερα αλλά έχουμε καιρό.
Είπαμε…είμαστε στην εξημέρωση.