Και κάπως έτσι, φτάσαμε στην τρίτη ημέρα αυτού του ονειρικού ταξιδιού. Αν οι προηγούμενες μέρες ήταν αφιερωμένες στο ένδοξο μακρινό παρελθόν, η τελευταία μας μέρα ήταν μια βουτιά στην ίδια μας την ψυχή, στην ιστορία που κουβαλάμε στο αίμα μας.

Εκεί που η Μνήμη Ζωντανεύει

Επισκεφθήκαμε το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού, και ήταν σαν να επιστρέψαμε στο «σπίτι». Μέσα στις αίθουσες, ο ήχος από την κεμεντζέ και το σαντούρι άρχισε να υφαίνει τη μελωδία του νόστου. Είδαμε τους χώρους όπου μεγάλωσαν οι παππούδες μας στις Χαμένες Πατριδες, νιώσαμε το ρίγος από τους θρήνους της Γενοκτονίας και τον βουβό πόνο της εκδίωξης.

Είδαμε όμως και κάτι ακόμα πιο δυνατό: τη δύσκολη, αλλά περήφανη αρχή στη «μαμά πατρίδα». Και στο τέλος, η συγκίνηση έγινε ρυθμός. Χορέψαμε τον Πυρρίχιο, έναν χορό-υπόσχεση. Με κάθε χτύπημα του ποδιού στη γη, λέγαμε: «Είμαστε εδώ. Αναστηθήκαμε!». Από την Πέραμο της Μικράς Ασίας, χτίσαμε τη δική μας Νέα Πέραμο στην Ελλάδα, μπολιάζοντας τη νέα γη με τις αξίες και τον πολιτισμό μας.

Μια Αγκαλιά για το Τέλος

Η επίσκεψή μας στον Αττικό Ζωολογικό Κήπο ήταν η απαραίτητη «αποφόρτιση». Ανάμεσα στα ζώα και τη φύση, τα παιδιά ηρέμησαν, γέλασαν και άφησαν τα έντονα συναισθήματα των προηγούμενων ωρών να κατασταλάξουν γλυκά μέσα τους, λίγο πριν πάρουν τον δρόμο της επιστροφής.

Ένα Μεγάλο «Ευχαριστώ»

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό χωρίς την πολύτιμη βοήθεια των ανθρώπων μας:

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στις μανούλες που ήταν δίπλα μας σε κάθε βήμα, αθόρυβες συμπαραστάτριες σε αυτό το οδοιπορικό.

Προσωπικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου την κυρία Maria Kampouri , που σε μια προσωπικά δύσκολη περίοδο για μένα, στάθηκε ο φύλακας άγγελος αυτής της εκδρομής. Χάρη σε εκείνη, κατάφερα να τηρήσω την υπόσχεση που είχα δώσει σε αυτά τα παιδιά όταν ήταν ακόμα στην Δ’ Δημοτικού και τα είχα στο μάθημα της Ιστορίας: να δούμε την Ιστορία μαζί, εκεί που γεννήθηκε.

Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε ένα μεγάλο «εύγε» και τα πιο θερμά συγχαρητήρια στις δασκάλες των τμημάτων μας, την κυρία Μαργαρίτα Τσαγκαρίδου και την κυρία Αθηνά Χρυσοχοΐδου.

Μέσα σε ένα μόλις τριήμερο, με περίσσιο μεράκι, οργάνωση και αγάπη, κατάφεραν να προσφέρουν στους μαθητές τους κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή εκδρομή: τους χάρισαν το κλειδί για να ξεκλειδώσουν βιώματα και εμπειρίες που θα μείνουν ανεξίτηλες στη μνήμη τους για όλη τους τη ζωή. Είναι οι άνθρωποι που μετατρέπουν τη γνώση σε συναίσθημα και το σχολείο σε μια ζωντανή περιπέτεια.

Όλα τα καλά έχουν ένα τέλος, όμως οι αναμνήσεις που δημιουργήσαμε αυτές τις τρεις μέρες δεν θα σβήσουν ποτέ. Κρατήστε αυτές τις εικόνες σφιχτά στην καρδιά σας… γιατί στο τέλος, οι αναμνήσεις μας είναι η ίδια μας η ζωή!