Αγαπημένα μου παιδιά,
Σήμερα πρέπει να τιμήσουμε μια πολύ σημαντική, αλλά και πολύ συγκινητική ημέρα για την πατρίδα μας. Κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου, η σκέψη μας ταξιδεύει λίγο πιο μακριά, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, σε μια πανέμορφη περιοχή που την έλεγαν Πόντο.
Εκεί, για χιλιάδες χρόνια, ζούσαν Έλληνες. Άνθρωποι προκομμένοι, που αγαπούσαν τα γράμματα, το εμπόριο, τη μουσική. Είχαν χτίσει υπέροχα σχολεία, μεγάλες εκκλησίες και ζούσαν ειρηνικά στα σπίτια τους.
Όμως, πριν από περίπου 100 χρόνια, τα πράγματα άλλαξαν με έναν τρόπο πολύ σκληρό και άδικο. Το τότε καθεστώς των Νεότουρκων αποφάσισε ότι δεν ήθελε πια τους χριστιανικούς πληθυσμούς στα εδάφη του. Έτσι, ξεκίνησε ένας συστηματικός διωγμός των Ελλήνων του Πόντου. Αυτό που στην Ιστορία ονομάζουμε Γενοκτονία.
Τι σημαίνει όμως η λέξη «Γενοκτονία»; Σημαίνει την προσπάθεια να εξαφανιστεί ολόκληρος ένας λαός, απλά και μόνο επειδή έχει διαφορετική καταγωγή, διαφορετική θρησκεία ή μιλάει άλλη γλώσσα.
Εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιοι –ανάμεσά τους πολλοί παππούδες, γιαγιάδες και μικρά παιδιά σαν κι εσάς– αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μέσα σε μια νύχτα. Τους ανάγκασαν να περπατούν για μέρες σε παγωμένα βουνά, χωρίς φαγητό και νερό. Πολλοί δεν άντεξαν. Όσοι σώθηκαν, πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς και ήρθαν εδώ, στην Ελλάδα, κρατώντας στην αγκαλιά τους μόνο λίγα πράγματα: μια εικόνα, ένα κλειδί του σπιτιού τους που δεν θα ξαναέβλεπαν ποτέ, και μια λύρα.
Γιατί όμως τα συζητάμε όλα αυτά σήμερα;
Όχι για να νιώσουμε μίσος. Η Ιστορία δεν μας διδάσκει να μισούμε άλλους λαούς.
Για να θυμόμαστε και να τιμούμε. Χρωστάμε μια συγγνώμη και ένα δάκρυ σε αυτούς τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους τόσο άδικα.
Για να γίνουμε προστατευτική ασπίδα. Μαθαίνοντας για τη Γενοκτονία των Ποντίων, καταλαβαίνουμε πόσο κακό πράγμα είναι ο πόλεμος, ο ρατσισμός και η αδικία. Γινόμαστε οι άνθρωποι που στο μέλλον θα υπερασπίζονται την ειρήνη και τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου.
Οι Πόντιοι που έφτασαν στην Ελλάδα δεν το έβαλαν κάτω. Δούλεψαν σκληρά, πρόκοψαν και βοήθησαν τη χώρα μας να μεγαλώσει. Και το πιο σημαντικό; Κράτησαν ζωντανή τη μνήμη τους. Μέσα από τα τραγούδια τους, τον γεμάτο περηφάνια ποντιακό χορό και τις παραδόσεις τους, φώναξαν ότι η ψυχή τους δεν νικήθηκε.
Παιδιά της ΣΤ’ Τάξης,
Σε λίγους μήνες θα πάτε στο Γυμνάσιο. Μεγαλώνετε και γίνεστε οι αυριανοί πολίτες αυτού του κόσμου. Κρατήστε στην καρδιά σας το μάθημα της σημερινής ημέρας: Η μνήμη είναι αυτή που κρατάει τους λαούς ζωντανούς. Όσο θυμόμαστε την Ιστορία μας, τόσο πιο δυνατοί είμαστε για να φτιάξουμε ένα καλύτερο και πιο δίκαιο μέλλον για όλους τους ανθρώπους.
Σας ευχαριστώ.