Σε μια ξεχωριστή γωνιά του κόσμου—το δικό μας μαγικό ξέφωτο—τα παιδιά εισχώρησαν με μάτια πλημμυρισμένα από θαύματα και απορίες. Εκεί, έκανε την εμφάνισή της μια σοφή αλλά και παιχνιδιάρα κουκουβάγια, έτοιμη για συναρπαστικές περιπέτειες: η Βάγια της τάξης μας.
Μια δασκάλα, με την επίγνωση ότι η μάθηση είναι διαρκής ανακάλυψη, ξεκίνησε να αποκωδικοποιεί: έξυπνα βλέμματα, ζεστές αγκαλιές, λέξεις γεμάτες απορίες, θυμούς που αρνούνταν να ξεθυμάνουν, και φόβους—αόρατα πλάσματα κρυμμένα στα κλαδιά του ιερού δέντρου της τάξης.
Οι Αποστολές ξεκίνησαν με ορμή. Πρώτα, η Βάγια έγινε η μάσκοτ κάθε παιδιού. Έπειτα, εμφανίστηκε ο Κούνελος Κανέλλος, που μας δίδαξε τη γλυκόπικρη ματαίωση, αλλά και τη δύναμη της ενεργητικής ακρόασης.
Στη συνέχεια, η Βάγια εμπιστεύτηκε στη δασκάλα ένα μυστικό δώρο: μια Μαγική Ντουντούκα. Με αυτήν, μεταμορφωθήκαμε σε μαγικά πλάσματα, νεράιδες και ξωτικά! Η ίδια η Ντουντούκα έγινε Ηχώ, επαναλαμβάνοντας λέξεις ξανά και ξανά και ξανά. Οι Λέξεις έχουν Δύναμη! Η επόμενη αποστολή στράφηκε ξανά στα στόματα που διψούν να πουν και στα αυτιά που πρέπει να ακούσουν: Ενεργητική Ακρόαση και Ενσυναίσθηση.
Μια μέρα, μια παράξενη βροχή ξέσπασε στο ξέφωτο. Ζαχαρωτά έπεφταν αντί για σταγόνες, ενώ το σύννεφο φάνταζε πιο πουπουλένιο από ποτέ. Ήταν οι γλυκές λέξεις που ομορφαίνουν τις ημέρες μας. Γέλια και ψίθυροι, θυμοί και αγάπες, και χιλιάδες αόρατα πλάσματα αιωρούνταν πάνω από μικρά και μεγάλα κεφάλια. Ήταν το ξεχωριστό, δικό μας “Όλα”—το πλάσμα που δεν το βλέπεις, αλλά το νιώθεις με πολλούς τρόπους, έχοντας την ικανότητα να μεταμορφώνεται διαρκώς.
Σε αυτό το μαγικό ξέφωτο συνέβη ακόμα και έκρηξη ηφαιστείου! Μύριζε λίγο ξύδι, αλλά δεν πειράζει! Από τα “ηφαίστεια” του καθενός ξεχύθηκε καυτή λάβα γεμάτη θυμό. Εμείς, όμως, ρίξαμε αστερόσκονη στον θυμό μας και κάναμε ουσιαστικές συζητήσεις για το πώς ηρεμούμε με ασφάλεια.
Φτιάξαμε Μπουκάλια Ηρεμίας με όλη τη μαγεία που μπορείτε να φανταστείτε: άλλα έγιναν θάλασσα, άλλα ουρανός, άλλα ολάνθιστος κήπος, άλλα ολοφώτεινο σύμπαν.
Και οι Φόβοι;; Ήρθαν σαν σκιές, αλλά καταφέραμε να τους προσθέσουμε έξτρα δόση χρώμα. Με το μαγικό μας σπρέι, τους μεταμορφώσαμε σε χαρούμενες σκέψεις. Σκεφτείτε τον Καραγκιόζη που έγινε Μονόκερος και κουνάει το πόδι του ρυθμικά!
Από το “Εγώ” και την αποδοχή, σιγά-σιγά φτάσαμε στο “Εμείς”, για να μπορέσουμε να γίνουμε μια Αγκαλιά Ζεστή και δυνατή!
